66برهميناساس، زرقانى (متوفاى 1367ه.ق) ضمن اشاره به اصطلاحات مفسران درباره تأويل، با استناد به سخن فيروزآبادى، تأويل را ازنظر لغوى مترادف تفسير دانسته و گفته است: «كاربرد قرآنى آن در همه موارد، بهمعناى «كشف و ايضاح» است». وى سپس در شرح معناى اصطلاحى اين لفظ، با اشاره به اقوال مفسران در اين زمينه، نوشته است: «برخى از مفسران، تأويل را مترادف تفسير، و برخى تأويل را اعم مطلق از تفسير، و برخى تأويل را مباين با تفسير دانستهاند». 1
هرچند تعبيرات انديشمندان در شرح معناى اصطلاحى اين لفظ، مختلف است؛ درمجموع مىتوان گفت كه تأويل در اصطلاح، روىگرداندن از ظاهر نص (قرآن و حديث) بهمعناى غيرظاهر است. «ناصرالدين البانى» نيز همين معنا را در شرح اين واژه ذكر كرده است. 2