145آنچه در نقل روايت، معتبر و معيار است، صداقت و امانتدارى راوى و اطمينان به ديندارى وى مىباشد. كسى كه در احوال راويان جستوجو كند، مىيابد كه بسيارى از اهل بدعت، در وثاقت و اطمينان، داراى جايگاهاند؛ هرچند رواياتشان در تأييد بدعتشان باشد. همچنين مىيابد كه نمىتوان به روايات عده زيادى از ايشان، اطمينان پيدا كرد. 1
البانى نيز همين مفهوم را از كلام احمد شاكر برداشت كرده و در تعليق بر آن، نوشته است:
برخى محققان معاصر مانند احمد شاكر، قول به قبول روايت اهل بدعتى را كه بدعت غيرمكفره داشته باشد، هرچند دعوتكننده به مذهب باشد، تا زمانى كه در گفتارش صادق باشد، ترجيح دادهاند. 2
محمود سعيد ممدوح 3
ممدوح كه از محققان معاصر مصرى است، با تصريح به اعتبارنداشتن مذهب راوى در رد يا قبول روايات وى، مىنويسد: