85كردهاند. ابن حبان (354ه .ق) در اين باره نوشته است: «سپس عبيدالله بن زياد، سر حسين بن على(عليهما السلام) را همراه با زنان و كودكان اسير از خاندان رسول خدا(ص) به شام روانه كرد». 1
شيخ صدوق (381ه .ق) نيز نگاشته است: «ثم امر عبيدالله بالسبايا و رأس الحسين(ع) فحملوا الى الشام» 2؛ «سپس عبيدالله دستور داد اسيران را با سر حسين(ع) به شام ببرند».
به گزارش خوارزمى در جريان ملاقات سهل بن سعد با سكينه، دختر امام حسين(ع)، هنگام ورود اهلبيت(عليهم السلام) به شام، وقتى سهل از سكينه مىخواهد كه هر تقاضايى دارد اجابت مىكند، سكينه به سهل مىگويد كه از حمل كننده سر امام(ع) بخواهد تا سر را جلوتر از اهلبيت(عليهم السلام) حمل كند تا نگاه شاميان، به سر معطوف شود و از توجه و نگاه به اهلبيت(عليهم السلام) منصرف شوند. 3 اين جريان حاكى از همراهى سر امام(ع) با اهلبيت در ورود به شام است.
ابوحنيفه دينورى (382ه .ق)، ابن اثير و سبط ابن جوزى نيز بر اين باورند كه اسيران به همراه سر امام(ع) به شام رفتند. 4 سيد ابن طاووس به نقل از امام سجاد(ع) نوشته است:
مرا بر شترى حمل كردند كه ناهموار راه مىرفت؛ درحالىكه سر حسين(ع) بر نيزه و زنان خاندان ما پشت سر من سوار بر استرهاى استخوانى مىآمدند و بچههاى كوچك و بزرگ، پشت سر ما و گرداگرد ما نيزهها بود. 5