1) . عطية بن سعد بن جناده عوفى جدلى قيسى، يكى از تابعان و محدثان و مفسران بزرگ شيعه است كه توفيق همراهى جابر را در زيارت قبر امام حسين(ع) داشت. او را مي‌توان دومين زائر امام(ع) دانست. او از اهل كوفه بود و در زمان خلافت اميرمؤمنان(ع) ديده به جهان گشود. مادرش كنيزى رومى بود. درباره انتخاب نامش روايت شده است كه وقتى عطيه متولد شد، پدرش از اميرمؤمنان(ع) خواست كه نامى براى فرزندش انتخاب كند. حضرت فرمود: «هذا عطية الله»؛ «او هديه خداوند است». از اين رو نام او عطيه گذاشته شد و حضرت صد درهم از بيت المال براى او مقرر كرد و به پدرش سعد داد. او در جريان قيام عبدالرحمن بن محمد بن اشعث، بر ضد حجاج بن يوسف ثقفى همراه عبدالرحمن بود و پس از شكست سپاه ابن اشعث به فارس گريخت. حجاج به محمد بن قاسم ثقفى، حاكم فارس نوشت كه عطيه را فرا خوان و به او تكليف كن كه على(ع) را لعن كند. اگر او از لعن على سرباز زد، چهارصد ضربه شلاقش زده و موى سر و ريشش را بتراش. عطيه چون حاضر به لعن على(ع) نشد، ضربات شلاق و تحمل اهانت را در راه دوستى با اميرمؤمنان(ع) به جان خريد. هنگامى كه قتيبه، حاكم خراسان شد، عطيه نزد او رفت و تا هنگامى كه عمر بن هبيره، حاكم عراق شد، در خراسان اقامت داشت. آن گاه طى نامه‌اى از ابن هبيره درخواست كرد تا به كوفه بازگردد. ابن هبيره با درخواست وى موافقت كرد و او در كوفه اقامت گزيد تا آنكه در سال 111 ه .ق بدرود حيات گفت (الطبقات الكبرى، محمد بن سعد، ج6، ص304؛ المنتخب من ذيل المذيل، محمد بن جرير طبرى، ج8، ص128) عطيه تفسير قرآنى دارد كه در پنج جزء گردآورى شده است. وى مي‌گويد: «من قرآن را سه بار با ديد تفسيرى و هفتاد بار با نگاه قرائتى بر ابن عباس عرضه داشتم». (سفينة البحار، شيخ عباس قمى، ج6، ص296).