146يقل من شهر» 1؛ «ظاهر تعدادى از كتب تاريخ اين است كه توقف آنها در شام، كمتر از يك ماه نبوده است».
د) قول ديگرى اقامت آنان را شش ماه دانسته و سيد بن طاووس، آن را بدون قائل مىداند. 2
ه) نقلهاى ديگرى نيز بر اقامت هجده روزه 3 يا 45 روزه 4 و حتى يك ساله اهلبيت(عليهم السلام) در شام دلالت دارند كه عمدتاً اقوال شاذ و نادر هستند.
اين مسئله نزد اماميه از ابهام بيشترى برخوردار است؛ زيرا آنان از يك سو با اقوالى كه حاكى از حبس طولانى مدت اهلبيت(عليهم السلام) در مكانى بدون سقف موافقاند - تا آنجا كه تصريح مىكنند صورتهاى اهلبيت امام(ع) سياه شد و پوست انداخت - و از سوى ديگر براى اثبات رسيدن كاروان اسيران به كربلا در اربعين اول با قول توقف كوتاه در شام موافقاند. اين دو امر با هم سازگارى نداشته و همين مسئله، كار را بر اماميه مشكلتر ساخته است.
البته رجوع به اخبار مربوط به اقامت كاروان سيدالشهدا در شام، تقريباً ما را به اين امر مطمئن مىسازد كه اقامت آنان به مدت هشت يا ده روز نبوده است؛ زيرا اقامت در مكانى كه از گرما و سرما محافظت نمىكند، به اندازهاى كه صورتهاى اهل حرم سياه شده و پوست آنان بسوزد، هرگز نمىتوانست مدت كوتاهى باشد؛ زيرا طبق نقلهاى معتبر، كاروان اسيران با مركبهايى كه بدون كجاوه بود، به شام انتقال داده شدند و صورتهايشان نيز باز بوده است. پس اگر قرار بود صورتهايشان مىسوخت و پوست مىانداخت، بايد در راه رخ مىداد،