129و احتمالاً رساندن پيغام يا خبر به صورت شفاهى بوده، به كار مىرفته، نه براى كبوترى كه حداكثر حامل يك نامه بوده است.
سومين دليل بر استفاده نكردن يزيد از كبوتر، آن است كه در گزارش طبرى، آمده است كه ضمن نامه اصلى يزيد، نامهاى به اندازه اذن الفاره «گوش موش» وجود داشت كه در آن دستور دستگيرى و شدت عمل به خرج دادن در مورد امام حسين(ع) و عبدالله بن زبير در صورت بيعت نكردن آنان صادر شده بود. 1 از اين مطلب به دست مىآيد كه چنين نامهاى (يك نامه بزرگ و اصلى و يك نامه كوچك كه ضميمه آن شده بود) را كبوتر نمىتوانست حمل كند؛ زيرا حمل چنين نامهاى به مسافتى طولانى، يعنى فاصله بين شام تا مدينه، خارج از توان و طاقت كبوتر خواهد بود و كبوتران، غالباً نامههاى بسيار كوچك و مختصر را جابهجا مىكردند و اينگونه نبوده است كه نامهاى رسمى را به ضميمه نامهاى كوچك، توسط كبوتر براى مكانى دوردست ارسال كنند.
اما دليل چهارم ايناست كه مرحوم محدث خيابانى - كه جناب قاضى به قول ايشان استناد كرده است - نيز آن را به عنوان يك احتمال مطرح كرده و به صورت امرى قطعى نمىداند؛ علاوه بر آنكه بر فرض رواج استفاده از كبوتر، حفظ امنيت شهرها، بهويژه شهر مدينه، ايجاب مىكرد نامه توسط قاصدى مطمئن و كاردان ارسال شود تا از احتمال افتادن چنين پيامى به دست نامحرمان كاسته شود؛ زيرا اگرچه كبوتر، پيامها را با سرعت بيشتر به مقصد مىرساند، اما از اطمينان بالايى برخوردار نبود و همواره نگرانى در مورد اشتباه كبوتر يا راهزنى رندان و فضولان وجود داشت.