103رقه، جوسق، بشر، يسر، حلب، سرمين، قنسرين، معرة النعمان، شيزر، كفر طالب، سيبور، عقر، حماة حمص، بعلبك و دمشق. ¹

بنابراين كاروان اسيران براى رسيدن به دمشق، از راه تكريت به شمال عراق رفته و سپس وارد ايالت جزيره (شمال عراق كنونى و شمال شرقى سوريه) شده است؛ پس از آن از راه موصل به نصيبين رفته و در نوار مرزى كنونى تركيه و سوريه، به حران رسيده‌اند؛ سرانجام با طى كردن مسير 1500 كيلومتر و در نهايت عبور از مناطق غربى سوريه و پشت سر گذاشتن مناطق و شهرهايى همانند حلب، معرة النعمان، حماة و حمص، وارد دمشق شده‌اند.

مسير دوم: مسير مستقيم كوفه به شام است كه از منطقه بادية الشام مى‌گذرد. اين مسير را اگرچه محدث نورى احتمال داده است، اما عبور كاروان اهل‌بيت(عليهم السلام) از اين راه با قراين و شواهد تاريخى، هم‌سو و موافق نيست؛ چنان‌كه با اين جمله از سخنان حضرت زينب(عليها السلام) خطاب به يزيد نيز سازگار نيست:

امن العدل يابن الطلقاء تخديرك حرائرك و اماتك و سوقك بنات رسول الله(ص) سبايا قد هتكت ستورهن و ابديت وجوههن تحدوا بهن الاعداء من بلد الى بلد و ستشرفهن اهل المناقل. ²

اى فرزند آزادشدگان! آيا از عدالت است كه زنان و كنيزانت را در سرايت در پشت پرده جاى دهى، اما دختران رسول خدا(ص) را در ميان نامحرمان به صورت اسير حاضر نمايى كه به پوشش آنان تعرض شود و صورت‌هايشان نمايان باشد و دشمنان، آنان را از شهرى به شهر ديگر ببرند و مردم، آنان را ببينند.