150صداى گريهها و نفس نفس زدن جانبازى شيميايى، هر لحظه به گوش مىرسيد. صداى خش دار ريهاش كه با گريه همراه مىشود، مظلومانهترين صداى گريهاى است كه انسان مىتواند در عمر خود شنيده باشد.
حال و هواى خداحافظى در دعاى كميل
دعاى كميل دوم هميشه بوى خداحافظى مىدهد؛ چون زائران مدينه قبل بايد پس از آن به سمت مكه حركت كنند و ديگر به مدينه برنمىگردند. اين حس برنگشتن به مدينه و خداحافظىهاى ابدى كه اينجا با پيامبر(ص) و ائمه بقيع صورت مىگيرد بسيار تكاندهنده است. آرزويى طولانى مدت و وصالى اندك، با فراقى اجبارى و ابدى از پيامبر(ص) و آنچه مىماند، خاطره شيرين اين لحظهها و دقايق است.
روزگار عاقبت ملولم كرد
محل برگزارى دعا و حال و هواى حضور ائمه(عليهم السلام)
هجرت شهداى كربلا از اينجا آغاز شد، از همين محله بنىهاشم و از همين كوچهها. امام حسين(ع)، امام سجاد(ع)، حضرت زينب(س)، مسلم(ع)، حضرت ابوالفضل(ع) همگى سالها همين جا زيستهاند. اگر دقت كنيم، رد پاى آنها در گذر زمان ديدنى است. حضرت على اكبر، حضرت قاسم و عبداللهبنالحسن(عليهم السلام) اينجا زيستهاند و با پدر و عمو همراه شدهاند. هنوز عظمت قدوم امام حسن مجتبى، امام سجاد، امام باقر و امام صادق(عليهم السلام) حيات و شهادت آنها در اينجا درك مىشود.
در همين شهر بود كه امام موسى كاظم(ع) دستگير و زندانى و به بغداد برده شد. امام رضا(ع) در همين كوچههاى بنىهاشم در مقابل مأمور «هارون» ايستادگى كرد و از همين جا راهى سرزمين «مرو» و مهمان عالىقدر ايرانيان شد.