113سعودىهاست و مشكل ديگر، اعتماد زياد زائران به هر كسى است كه در اين كشور مىبينند كه خود اين امر بسيار خطرساز است. بيشتر كسانى كه زائران در مسير انجام اعمال با آنها روبهرو مىشوند يا كارگران هتلها، از اتباع خارجى هستند. آنها سعودى نيستند. به همين خاطر، ضريب امنيت و اعتماد بايد با منطق همراه باشد و به هر كسى نبايد اعتماد كرد. شايد به دليل همين اعتماد نابهجا بود كه جمعى از زائران در همان روز اول ورود به بيتالله الحرام و طواف اول، مورد هجوم سارقان قرار گرفتند.
بىجهت نيست كه آصفى توصيه مىكند هنگام ورود به ساختمان محل اقامت، ابتدا از محل نگهدارى اموال زائران، به ويژه وجوه نقدى آنها اطمينان پيدا كنند.
آصفى به حاجيان يادآورى مىكند كه در محوطه مسجدالحرام نبايد به اشياى بى صاحب دست بزنند؛ چون اگر پول يا قطعهاى ارزشمند را پيدا كنند و به پليس و يا نيروهاى داخل حرم تحويل دهند، بىدرنگ دستگير خواهند شد. برداشتن اين اموال حتى به قصد رساندن آن به صاحبش، سرقت تلقى مىشود و شخص گرفتار زندان به مدت طولانى خواهد شد.
آنچه در ايران ارزش و كار خير تلقى مىشود، در عربستان بسيار زشت و جرم است و زائر عمره گزار ايرانى با تحويل دادن مال گمشده، خود چهار ماه در زندان به سر خواهد برد. همچنين زائران بايد بدانند كه قرآن را هنگام قرائت روى زمين نگذارند يا قرآن و كفش را با يك دست حمل نكنند؛ زيرا از نظر سعودىها اين جرم است. آصفى كه وكيل ورزيدهاى است، يادآورى مىكند كه اگر دستگير شديد، شبيه فيلمهاى اروپايى، تا وكيل بعثه و مدير كاروان نيامده، نه چيزى بگوييد و نه چيزى بنويسيد و نه چيزى را امضا كنيد؛ چون ندانستن مقررات كشور عربستان و ادعاهاى خدمههاى گروههاى امر به معروف و نهى از منكر عليه زائر شيعه ايرانى، ممكن است دردسر ساز شود و زائران را با مسائل فراوانى مواجه كند.