240به پاكسازى دل مشغول مىشوند. آنان مىكوشند با دلى پاك و روانى آرام از جهان خاكى به سوى ملكوت اعلى پر بگشايند. اينان آن گاه كه بر اثر وسوسههاى شيطانى، دامن خود را به گناه مىآلايند، از خدا استغفار مىكنند و رنج توبه را بر خود هموار مىسازند. اين حالت، اعتقاد راسخ آنان به معاد و جهان آخرت را نشان مىدهد. پيامبر اكرم(ص) در ترغيب به توبه و بازگشت مىفرمايد:
طُوبى لِصُورَةٍ نَظَرَ اللهُ الَيهَا تَبْكِي عَلى ذَنْبٍ لَمْ يَطَّلِعْ عَلَى ذَلِكَ الذَّنْبِ احَدٌ غَيْرُ الله. 1
چه خوش است صورتى كه خداوند به آن نظر افكند و بر گناهى كه كسى جز خداوند از آن آگاه نيست، گريه مىكند.
گريه از روى ندامت و پشيمانى، همانند مسلح شدن حاجيان به سنگريزه، براى مقابله با شيطان و وساوس اوست. اين مقابله با شيطان و كسب رحمت الهى، فقط از طريق «آگاهى» ممكن است؛ آگاهى، به معناى «به خود آمدنى» كه اصل و مقصد را متذكر مىشود.
صحراى عرفات، مشعر، منا و... با اعمال عبادى و مناسك نورانىاش، فرصت خوبى براى به خود آمدن و پشيمانى از نادانىهاى گذشته است! اى حاجى! اكنون سر به آستان و صورت به خاك و دست به دامن بيا! با دلى سوزان و چشمى گريان، نالهاى از صميم جان بركش و بگو: