201ترديد است، اهل صفا جلوههاى رحمانى را در باطن خود جاى دادهاند و با فروغ معارف، درون خويش را نورانى ساختهاند. آنها شيرينى مناجات الهى را مىچشند و هرچه را جز اوست، از ياد مىبرند. اهل صفا، اهل مناجات، اهل نور و اهل سعى و سلوكاند.
عرفات، سرزمينى است كه خدا به اهل آن بر فرشتگانش مباهات مىورزد، به نيكوكارانش عطا مىكند، و خطاكارانش را مىآمرزد. معاصى بزرگ در اين وادى محو مىشوند. شيطان در اينجا سرافكنده است. اينجا سرزمين نور و پاكى و سرزمين دعا و تقرب است. خداوند در اين وادى، فوج فوج بندگانش را مىآمرزد.
پرهيز از كبر و غرور، زمينه پاكى از گناه و آمرزش را فراهم مىآورد؛ چنانكه امام صادق(ع) مىفرمايد:
كَانَ أبييَقُولُ: «مَنْ أَمَّ هَذَا الْبَيْتَ حَاجّاً أَوْ مُعْتَمِراً مُبَرَّأً مِنَ الْكِبْرِ رَجَعَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَهَيْئَةِ يَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ. 1
پدرم پيوسته مىفرمود: «كسى كه براى حج يا عمره قصد اين خانه كند، در حالىكه از كبر و خودپسندى برى و دور باشد، همانند روزى كه از مادر متولد شده است، از گناهان پاك مىشود».
مؤمنى كه در عرفات وقوف كند، به مشعر برود و به سرزمين منا وارد شود، خداوند سبحان تمام گناهان او را تا آن لحظه مىآمرزد و هرگاه حج او پايان يافت، عملش از سر گرفته مىشود. به تعبير ديگر، حاجى پس از بازگشت از موسم، حياتى جديد مىيابد؛ گويا تازه از مادر متولد شده است. ازاينرو از اين لحظه آغاز به عمل