152زير را داشته باشند:

اول- ايمان به خدا و روز واپسين؛ (إِنَّمٰا يَعْمُرُ مَسٰاجِدَ اللّٰهِ مَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ...) . همه پيامبران اين دو موضوع را سرلوحه دعوت خود قرار داده‌اند. هيچ عملى بدون اين دو، پذيرفته نيست.

دوم- برپاداشتن نماز و دادن زكات؛ (...وَ أَقٰامَ الصَّلاٰةَ وَ آتَى الزَّكٰاةَ...) . اين دو موضوع هم، ركن عملى و اجرايى ايمان به خدا و معاد است.

سوم- در انجام وظايف ايمانى جز از خدا هراسى نداشته باشد؛ (...وَ لَمْ يَخْشَ إِلاَّ اللّٰهَ...) .

منزلت ايمان نسبت به ديگر امور دينى از ديد قرآن، آن‌قدر بالاست كه حتى كار ارزشمندى همچون خدمت به حجاج بيت‌الله الحرام و تعمير و بازسازى مسجد نيز بدون ايمان، بى‌اعتبار است.

(أَ جَعَلْتُمْ سِقٰايَةَ الْحٰاجِّ وَ عِمٰارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جٰاهَدَ فِي سَبِيلِ اللّٰهِ لاٰ يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللّٰهِ...) (توبه:19)

آيا آب‌دادن به حاجيان و آبادكردن مسجدالحرام را مانند [كار] كسى قرار داده‌ايد كه به خدا و روز واپسين ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده است؟

سيراب‌كردن حاجيان از مناصب و مفاخر اعراب در جاهليت بوده است. همچنين پرده‌دارى و تعمير بيت‌اللَّه الحرام نيز از امور افتخارآفرين آنها به شمار مى‌رفت. اين منصب‌ها دست‌به‌دست شد