147 (قَدْ كٰانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرٰاهِيمَ) ¹ و از محمد(ص)، رفتار نيكو بياموزى كه (لَقَدْ كٰانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللّٰهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ) ² تو بايد در تمام امور احياگر اخلاق اسلامى باشى.

قرآن كريم با هدف الگوگيرى مردم از ابراهيم(ع) فرمود: (وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى) ³ كه بايد پس از طواف، پشت مقام ابراهيم(ع) برويد و آنجا را مصلّا و محلى براى نماز برگزينيد.

سِرّ اين قيام و اتّخاذ مكانى در مقام ابراهيم(ع)، اين است كه خدايا در جايى كه ابراهيم(ع) ايستاده، من ايستادم؛ و اين دو حكم دارد: 1. حكم ظاهرى؛ كه طواف‌كننده در مكانى كه حضرت ابراهيم(ع) ايستاد، بايستد و دو ركعت نماز بخواند؛ 2. حكم باطنى آن؛ كه ارزش و منزلت آن جايگاه را دريابد و در آن جايگاه مستقر شود و نمازى چون نماز ابراهيم(ع) بخواند؛ يعنى خدايا! من به جايگاه ابراهيم خليل(ع) پا گذاشتم. همان‌گونه كه او گفت: (إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ مٰا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ) ، ⁴ من نيز خليل‌گونه و ابراهيم‌وار به طاعت تو روى مى‌آورم و از هر معصيتى رو برمى‌گردانم. اين رويكرد، اخلاص در نيت و اعمال را مى‌خواهد. اما كسى كه در نماز، خضوع، خشوع و خلوص ندارد، به جاى ابراهيم(ع) نَايستاده است. از آنجا كه