146حج و عمره، از آن حيث كه در راستاى سنت ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) صورت مىگيرد، در واقع نوعى دوره كامل تربيت الگويى است. راهيان سفر حج و عمره، در جاىجاى سرزمين وحى، خود را در محضر پاكترين انسانها مىبينند؛ گويا با چشم خود ابراهيم را مىبينند كه براى گسترش باورهاى توحيدى چگونه با نمرود مىجنگد و به آتش افكنده مىشود! هاجر و اسماعيل(عليهما السلام) را مىبيند كه فقط براى اطاعت از خداوند در بيابان خشك و سوزان بر لطف او تكيه مىكنند و از اين امتحان سخت، سربلند بيرون مىآيند. ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) را مىبيند كه اين بناى توحيد را با اخلاصِ كامل مىسازند. ابراهيم را مىنگرند كه چگونه در برابر وسوسههاى شيطان، سنگ بر چهره او مىكوبد و فرزند دلبند خود را براى قربانى به منا مىبرد.
مكه و كعبه، يادآور فداكارىهاى رسول اعظم(ص) است؛ او كه براى تغيير عقايد و اخلاق فاسد مردم، سختىها را تحمل كرد و جان شريفش را به خطر انداخت، و سران قريش پس از محاصره پيامبر(ص) در شعب ابوطالب، وقتى نتوانستند اراده پولادين پيامبر(ص) و ياران اندك او را سست كنند، به قتل آن حضرت تصميم گرفتند. وقتى چشم حجگزار به كعبه مىافتد، ناخودآگاه به ياد على(ع) آن قهرمان توحيد، و مناجاتهاى شبانهاش مىافتد. على(ع) كسى كه پا بر دوش نبى گذاشت و كعبه را از لوث بتها پاك كرد. اكنون تو اى حاجى شيعه! بايد ابراهيم(ع) را الگوى خود برگزينى كه