122 نَوَيْتَ بِطُلُوعِكَ جَبَلَ الرَّحْمَةِ أَنَّ الله يَرْحَمُ كُلَّ مُؤْمِنٍ وَمُؤْمِنَةٍ وَيَتَوَلَّى كُلَّ مُسْلِمٍ وَمُسْلِمَةٍ؟

آيا با صعود بر جبل‌الرحمه نيت كردى كه خداوند هر زن و مرد باايمان را مى‌آمرزد و هر زن و مرد مسلمان را سرپرستى مى‌كند؟

ولايت خداوند متعال، تكوينى و او ولى كلّ است؛ ¹ اما آن، ولايت و رحمت عام است و در كنار اين ولايت و رحمت عامه، رحمت خاص و ويژه‌اى نيز هست كه براى همه نيست؛ بلكه به افراد خاصى تعلق دارد:

وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُهٰا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ الَّذِينَ هُمْ بِآيٰاتِنٰا يُؤْمِنُونَ (اعراف: 156)

و رحمتم همه چيز را فرا گرفته است؛ و آن را براى آنها كه تقوا پيشه كنند، و زكات را بپردازند، و آنها كه به آيات ما ايمان مى‌آورند، مقرّر خواهم داشت!

در بخش اول آيه، فرمود كه رحمتش فراگير است؛ ولى در بخش دوم بيان كرد كه رحمتش به سود متقين است. فرمود بر خود لازم كرده‌ام كه رحمت خاص خود را شامل متقين سازم؛ زيرا كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ؛ «پروردگار شما، رحمت (و بخشش) را بر خود، حتم كرده است» (انعام: 12 و 54).

با بالارفتن از جبل الرحمه، آدمى به اين سرّ پى مى‌برد كه