163بوده متعلق به عقيل بن ابىطالب و پس از دفن شدن پيكر فاطمه و عباس و سه تن از ائمه چهارگانه(عليهم السلام) از حالت مسكونى به صورت زيارتگاه و عبادتگاه عمومى تغيير يافته است و در همين بخش از بحث، با ذكر شواهد تاريخى متذكر شديم كه دفن شدن افراد در داخل منازل خود در صدر اسلام و مخصوصاً در مورد افراد مشخص، يك برنامه عادى و عملى رايج به شمار مىآمده است.
با توجه به اين حقيقت و با در نظر گرفتن مطالب گذشته، چگونگى دفن شدن مادر امير مؤمنان(ع) در داخل اين خانه از نظر تحليل تاريخى روشن مىشود و به دست مىآيد؛ وى كه در سال چهارم هجرى از دنيا رفته، با احترام و اهتمام فوقالعادهاى كه فرزندان آن بانوى مكرمه و شخص رسول اكرم(ص) بر او قائل بودند، پيكرش را با آن تشريفات خاصىكه در منابع تاريخى نقل شده است، در داخل خانه متعلق به فرزندش عقيل دفن نمودهاند و پس از مدت كمى؛ يعنى در سال سىام هجرى، پيكر عباس عموى رسول خدا(ص) بر همين منوال در همان محل و در كنار قبر بنت اسد و سپس ائمه چهارگانه(عليهم السلام) به ترتيب در همين خانه به خاك سپرده شدهاند.
سياست و تحريف واقعيت
اين بود مضمون روايات و نظر معروفترين علما و محدّثان شيعه در مورد مدفن فاطمه زهرا(عليها السلام). و همچنين روايات اهل سنت و نظر عدهاى از علماى آنان در اين موضوع و نيز گفتار بعضى از مورّخان و مدينهشناسان در مورد مدفن فاطمه بنت اسد و تبيين وصيت امام مجتبى(ع) در اين مورد و اين بود آنچه به نظر ما رسيد از نظر تحليل تاريخى.
و از مجموع اين بحث و گفتار، ظنّ قريب به يقين به دست مىآيد كه قبر مطهر حضرت زهرا(عليها السلام) در بيت خود و در كنار مسجد رسول خدا(ص) و قبر فاطمه بنت اسد در داخل حرم ائمه بقيع قرار گرفته است. ولى نبايد اين نكته را ناديده گرفت كه تحريف اين واقعيت و اصرار و تلاش نويسندگان و حكومتها در طول تاريخ، در جهت معرفى قبر