131پرداختند كه اين وضع تا بخشى از دوران خلافت منصور ادامه داشت. در اين ميان بعضى از بنى‌الحسن(ع) مانند عبدالله بن حسن محض و فرزندش محمد معروف به «نفس زكيّه» از دوران اموى‌ها در پى كسب قدرت و در فكر روى كار آوردن اهل‌بيت و تفويض خلافت به فرزندان پيامبر(ص) بودند و فعاليت پنهانى آنان از چشم عباسيان دور نبود ولى در عين حال سفّاح براى جلب خشنودى شيعيان و جدا ساختن بنى‌الحسن(ع) از عبدالله و نفس زكيه هر نوع بذل و بخشش و احترام و همفكرى با آنان را انجام مى‌داد و از نمونه‌هاى اين احترام و هم فكرى، اعتراف سفّاح به حقانيت اميرمؤمنان(ع) در اولين خطبه‌اش مى‌باشد كه پس از روى كار آمدنش ايراد گرديد ¹ و نمونه ديگر احترام، تفويض فدك به بنى‌الحسن(ع) است كه باز بوسيله سفّاح انجام گرفت. ²

طبيعى است در چنين شرايط و با برداشته شدن همه موانع، شيعيانِ خاندان عصمت و بويژه سادات بنى‌الحسن(ع) در تعمير و توسعه مدفن ائمه بقيع(عليهم السلام) و تبديل خانه عقيل به «حرم» بعنوان يك وظيفه دينى و شعار مذهبى اهتمام ورزيده و به مفهوم آيه قرآنى، تحقق خواهند بخشيد و آن بيت رفيع را براى عبادت و ذكر خداوند سبحان و حضور ارادتمندان خاندان عصمت و طهارت آماده‌تر خواهند نمود كه: (فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهٰا بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ* رِجٰالٌ لاٰ تُلْهِيهِمْ تِجٰارَةٌ وَ لاٰ بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ).

دفن پيكر مطهر امام صادق(ع) در داخل حرم

از اين تحليل تاريخى دو نتيجه بدست مى‌آيد:

1. ايجاد ساختمان مدفن ائمه بقيع(عليهم السلام) و تبديل خانه عقيل به حرم و زيارتگاه عمومى در دوران خلافت سفّاح 132-136 و يا در اوايل دوران خلافت منصور 137- 158 ³ به وسيله يكى از اين دو خليفه و يا به وسيله بنى‌الحسن(ع) و شيعيان مدينه و يا هماهنگى هر دو جناح و با اهداف مختلف صورت گرفته است.