71بحث درخصوص زيارت قبر پيامبر(ص) و عترت ايشان(عليهم السلام) است و اينكه اين مطلب از قواعد شرعى و آموزههاى دينى است.
گفتار اول: ادله منكرين زيارت قبور پيامبر(ص) و اهلبيت(عليهم السلام)
حال بعضى از دلايل اينان كه پرچم مادىگرايى و حسگرايى را به نام توحيد به دوش گرفتهاند، ذكر مىكنم:
اول : زيارت پيامبر(ص) و زيارت قبور عترت ايشان، وسيله و شفيع قرار دادن آنان است و اين به خيال ايشان شرك است.
شوكانى در درّ النضيد مىگويد: «اجماع صحابه در توسل به پيامبر خدا(ص) و بندگان صالح بعد از ايشان اثبات شده است». 1 پس كسى كه منكر توسل به آن حضرت، بعد از مرگشان يا منكر توسل به ذات افراد صالح شود، خلاف اجماع عمل كرده كه اين رفتار، باطل و بنا بر نظر همگان، مردود است. بنابراين تمام علما، گفتار ابنتيميه و پيروان او را رد مىكنند؛ چراكه اينان، توسل را جايز نمىدانند.
مؤلف: زيارت پيامبر(ص) و تقرب جستن نزد خدا به واسطه اين زيارت، نزد وهابيان شرك است؛ در حالىكه اين امر از امور توحيدى است و تقرب خداوند سبحان را به دنبال دارد. همچنين با نص قرآن كريم بيان خواهيم كرد كه توسل و تشفع، تنها راه رسيدن به توحيد است. پس اين گروه اندك، توحيد را شرك مىدانند و پرچم مادىگرايى و حسگرايى را با نام توحيد بلند مىكنند.
دوم : در زيارت پيامبر(ص) و اهل بيت(عليهم السلام) ايشان، اين بزرگان مورد خطاب قرار مىگيرند و از ايشان طلب كمك مىشود كه تمام اين مطالب به خيال وهابيان مختص خداست. آنان بر اين باورند كه گاهى در زيارت، بر قبر هم سجده مىشود و زائر در