118[به خاطر بياور] زمانى را كه جاى خانه [كعبه] را براى ابراهيم(ع) آماده ساختيم [تا خانه را بنا كند و به او گفتيم:] چيزى را همتاى من قرار مده! و خانه‌ام را براى طواف‌كنندگان و قيام‌كنندگان و ركوع‌كنندگان و سجودكنندگان [از آلودگى بت‌ها و از هرگونه آلودگى] پاك ساز! و مردم را دعوت عمومى به حج كن تا پياده و سواره بر مركب‌هاى لاغر از هر راه دورى به‌سوى تو بيايند.

اين آيه مباركه هدف حج و تمامى عبادت‌ها را بيان مى‌دارد و متذكر مى‌شود كه حضرت ابراهيم(ع)، اولين مبلغ از جانب پروردگار براى دعوت به حج است. «وأذن» يعنى اعلان كن و مردم را به حج امر كن. روايات شيعه و سنى نيز اين مطلب را تأييد مى‌كند.

سپس بعد از فراخواندن مردم براى حج در ادامه آيه مباركه مى‌فرمايد: «مردمانى سوى تو آيند»؛ اين آمدن، آمدن به سوى كعبه و خدا، بدون واسطه نيست، چراكه اگر اين‌گونه بود مى‌فرمود: «سوى من آيند» در حالى‌كه «آمدن» اول، به سوى حضرت ابراهيم(ع) است.

آمدن به حج، اجابت دعوت است و اين اجابت دعوت الهى، با آمدن نزد ولى خدا كامل مى‌شود. حج كه قصد به سوى خداست، به واسطه آمدن نزد حضرت ابراهيم(ع) صورت مى‌پذيرد؛ چراكه او وجيه درگاه الهى است و در نماز و طواف و ديگر عبادات حج متوجه او مى‌شويم. پس بايد با ابراهيم(ع) هم‌پيمان شد و به او محبت داشت و دل به او داد.

اين آيه مباركه نيز مفهومى مشابه با آيات گذشته دارد؛ آيه 37 سوره ابراهيم مى‌فرمايد:

(رَبَّنٰا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوٰادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنٰا لِيُقِيمُوا الصَّلاٰةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ)

پروردگارا! من بعضى از فرزندانم را در سرزمينى بى‌آب و علف، در كنار خانه‌اى كه حرم توست، ساكن ساختم تا نماز را برپا دارند؛ تو دل‌هاى گروهى از مردم را متوجه آنها ساز.