107روايت كرد كه شما به او فرمودهايد: (ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ) يعنى ملاقات امام و (وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ) يعنى مناسك. حضرت فرمود: ذريح راست گفته و تو هم درست مىگويى. براى قرآن، ظاهرى هست و باطنى و چه كسى مىتواند آنچه ذريح تحمل كرده، تحمل كند؟ 1
حال چگونه ارتباط با امام معصوم حاصل مىشود، در حالى كه ما در عالم جسمانى و مادى زندگى مىكنيم؟ آيا بايد همانند دشمنان اهل بيت(عليهم السلام) با ايشان قطع ارتباط كرد؟
جواب: اين ارتباط، تنها با حضور فيزيكى و پناه بردن به ايشان حاصل مىشود كه البته همراه با توجه داشتن به خداوند به واسطه ايشان در زيارت كامل مىگردد (به سوى ما آيند و ما را به ولايتشان مطلع سازند و نصرتشان را بر ما عرضه كنند) و اين همان چيزى است كه اهل بيت(عليهم السلام) به آن اشاره كردهاند.
برهان پنجم
آنچه كه روايت با سند صحيح به آن اشاره دارد و كلينى آن را با سند خود نقل كرده، بدين شرح است:
از علىبنابراهيم، از صالحبنسندى از جعفربنبشير و محمدبنيحيى از احمدبن محمد بنعيسى از ابنفضال همگى از ابىجميله از خالدبنعمار از سدير نقل مىكند كه: زمانى كه امام باقر(ع) وارد مسجدالحرام مىشد و من خارج مىشدم؛ ايشان دست مرا گرفت و رو به كعبه ايستاد و فرمود: اى سدير! همانا مردم مأمور شدند كه نزد اين سنگها (كعبه) آيند و گرد آن طواف كنند؛ سپس نزد ما آيند و ولايت خود را نسبت به ما اعلام دارند و همين است گفته خدا كه مىفرمايد: (وَ إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً ثُمَّ اهْتَدىٰ) 2؛ «همانا من آمرزندهام آنكه را ايمان آورد و كار شايسته كند و سپس رهبرى شود». آنگاه با دست به سينهاش اشاره كرد و فرمود: بهسوى ولايت ما [رهبرى شود]. سپس فرمود: اى سدير! آيا كسانى كه مردم را