103اراده الهى چنين رقم خورد كه كعبه، مركزى براى عبادت شود و فرزندان اسماعيل(ع) در آن سرزمين ساكن شوند تا اين آموزه‌هاى دينى، همواره برپا باشند. مكه، پايتخت دينى جهان اسلام، به وسيله نسل ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) زنده شد. در اين امر پيوندى ميان نسل اسماعيل و ابراهيم(عليهما السلام) و احياى شعائر و آموزه‌هاى دين وجود دارد كه در نتيجه توجه به كعبه در حج و نماز - كه درواقع همان توجه به خود خداست - پديد مى‌آيد. البته اين توجه به واسطه توجه به فرزندان ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) حاصل مى‌شود. آيه 37 سوره ابراهيم مى‌فرمايد: (فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ) ؛ «تو دل‌هاى گروهى از مردم را متوجه آنها ساز».

نتيجه : اين آيه به سه بخش تقسيم مى‌شود:

بخش اول: خداوند مى‌فرمايد:

(رَبَّنٰا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوٰادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنٰا لِيُقِيمُوا الصَّلاٰةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ)

پروردگارا! من بعضى از فرزندانم را در سرزمين بى‌آب و علفى، در كنار خانه‌اى كه حرم توست، ساكن ساختم تا نماز را برپا دارند؛ تو دل‌هاى گروهى از مردم را متوجه آنها ساز.

استقرار فرزندان ابراهيم خليل(ع) در سرزمينى خشك و بى‌آب و علف نزد خانه و حرم الهى، با همه سختى‌هايى كه هاجر و فرزند شيرخوارش متحمل شدند، به دستور الهى و اطاعت از امر خدا صورت گرفت.

اين دستور به خودى‌خود و با فهم و درك بشرى، خارج از طاقت و توان به نظر مى‌رسد؛ حال چگونه است كه پيامبرى از پيامبران الهى، همسر و فرزند شيرخوارش را در سرزمين بى‌آب و علفى برده و در آنجا به حال خود رها كند؟ اين دستور همانند دستورى است كه به ابراهيم(ع) براى ذبح فرزندش داده شد كه انجام دستور الهى است.