1) . المبسوط، طوسى، ج1، ص332؛ المهذب، قاضى‌ابن براج، 1406 .ق، ج1، ص270؛ السرائر، ج1، ص641.

2) . الكافى، ج4، ص369؛ كتاب من لا يحضره الفقيه، ج2، ص514؛ تهذيب، ج5، ص423.

3) . با توجه به آيات شريفه قرآن، جلوگيرى از حج و عبادت در مسجدالحرام يكى از بزرگترين گناهان به شمار مى‌رود كه خداوند متعال براى آن وعده عذاب داده است. در اينجا براى نمونه به چند آيه اشاره مى شود: الف: (إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللّٰهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ الَّذِي جَعَلْنٰاهُ لِلنّٰاسِ سَوٰاءً الْعٰاكِفُ فِيهِ وَ الْبٰادِ وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ)؛ «كسانى كه كافر شدند و مؤمنان را از راه خدا بازداشتند و [همچنين] از مسجدالحرام، كه آن را براى همه مردم، برابر قرار داديم، چه كسانى كه در آنجا زندگى مى‌كنند يا از نقاط دور وارد مى‌شوند، [مستحقّ عذابى دردناك‌اند] و هر كس بخواهد در اين سرزمين از راه حق منحرف گردد و دست به ستم زند، ما از عذابى دردناك به او مى‌چشانيم». (حج: 25) ب) (وَ مٰا لَهُمْ أَلاّٰ يُعَذِّبَهُمُ اللّٰهُ وَ هُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ مٰا كٰانُوا أَوْلِيٰاءَهُ)؛ «چرا خدا آنها را مجازات نكند؛ با اينكه از [عبادت موحّدان در كنار] مسجدالحرام جلوگيرى مى‌كنند؛ در حالى كه سرپرست آن نيستند». (انفال: 34) ج) (هُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ الْهَدْيَ مَعْكُوفاً أَنْ يَبْلُغَ مَحِلَّهُ وَ لَوْ لاٰ رِجٰالٌ مُؤْمِنُونَ وَ نِسٰاءٌ مُؤْمِنٰاتٌ لَمْ تَعْلَمُوهُمْ أَنْ تَطَؤُهُمْ فَتُصِيبَكُمْ مِنْهُمْ مَعَرَّةٌ بِغَيْرِ عِلْمٍ لِيُدْخِلَ اللّٰهُ فِي رَحْمَتِهِ مَنْ يَشٰاءُ لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذٰاباً أَلِيماً)؛ «آنها كسانى هستند كه كافر شدند و شما را از [زيارت] مسجدالحرام و رسيدن قربانى‌هايتان به محل قربانگاه بازداشتند و هر گاه مردان و زنان باايمانى در اين ميان، بدون آگاهى شما، زير دست و پا، از بين نمى‌رفتند كه از اين راه عيب و عارى ناآگاهانه به شما مى‌رسيد، [خداوند هرگز مانع اين جنگ نمى‌شد]. هدف اين بود كه خدا هر كس را مى‌خواهد در رحمت خود وارد كند و اگر مؤمنان و كفار [در مكه] از هم جدا مى‌شدند، كافران را عذاب دردناكى مى‌كرديم». (فتح: 25) علاوه بر آيات فوق، تأكيدات فراوانى در روايات، در اين زمينه، وارد شده است؛ تا جايى كه صاحب وسائل بابى با عنوان «بَابُ ثُبُوتِ الْكُفْرِ وَ الِارْتِدَادِ بِتَرْكِ الْحَجِّ وَ تَسْوِيفِهِ اسْتِخْفَافاً أَوْ جُحُوداً» در كتاب خود ذكر كرده و در آن به پنج روايت اشاره كرده است. (ر.ك: وسائل الشيعه، ج11، ص29).