215
فصل سوم: رسيدگى به امور كارگزاران حج و شناسايى نقاط قوت و ضعف
گفتار اول: نظارت و رسيدگى حاكم بر اعمال حكومت
چنانكه در كليات اشاره شد، رهبرى در اسلام خاستگاهى الهى دارد. در نظام سياسى اسلام، حاكميت مطلق بر جهان و انسان از آن خداست .اين اعتقاد نتيجه منطقى جهانبينى توحيدى است. خداوند خالق و مالك جهان و پرورشدهنده و هدايتكننده موجودات جهان است كه نسبت به همه آفريدگان خويش، از جمله انسان، ولايت دارد. اين ولايت عامه اقتضا دارد كه همه شئون تدبير و اداره جامعه، منحصراً در اختيار او باشد. از اينرو، خداوند حاكميت تشريعى خود را به پيامبر(ص) تفويض كرده است و پس از دوران رسالت، رهبرى امت به عهده «اولوا الامر» مىباشد. منظور از «اولوا الامر»، امامان معصوم(عليهم السلام) است كه، در دوران حضور، به ترتيب رهبرى امت را عهدهدار شدهاند. قرآن امامت را مظهر خلافت الهى و برتر از نبوت مىداند. در زمان غيبت امام معصوم(ع)، ولى فقيه، به نيابت از ولى عصر(عج)، عهدهدار ولايت امر است.
در حكومت اسلامى، امر حكومت، امانتى است الهى كه به حاكم اسلامى واگذار شده و وى نيز بخشهايى از اين امانت را به زيردستان و ساير مقامات حكومتى تفويض مىكند.
بنابراين تمامى مقامات حكومتى، درباره مسئوليتها و اختيارات خود، جايگاه امين را دارند و موظفاند حداكثر تلاش خود را، به منظور استفاده صحيح از آن، مصروف دارند.