1) . درباره جايگاه محبت على و اهل بيت(عليهم السلام) گفتنى است با آنكه بسيارى از مسلمانان بغضى نسبت به على(ع) نداشتند و آن حضرت و خاندان پيغمبر9 را به سبب انتساب به شخص اول اسلام، دوست داشتند، اما در بسيارى موارد، محبت و دوستى، از نشانه‌ها و دلايل عقيده‌مندى است؛ چنان‌كه به روايت برخى صحابه، رسول خدا(ص) به مسلمانان توصيه كرده بود تا پاكى و ناپاكى فرزندانشان را با محبت على(ع) بيازمايند. با كمى تفاوت در عبارات ر.ك: الارشاد، مفيد، ج1، ص45؛ رسائل، سيدمرتضى، ج1، ص399؛ اختيار معرفة الرجال، طوسى، ج1، ص240؛ شواهد التنزيل، حسكانى، ج1، ص449؛ النهاية فى غريب الحديث، ابن‌اثير، ج1، ص159. به گفته جابربن‌عبدالله انصارى، ابوسعيد خدرى و عبدالله‌بن‌صامت، اينان چنين مى‌كردند و حب و بغض على‌بن‌ابى‌طالب7، معيار شناخت منافقان در عصر پيامبر(ص) بود. شرح الأخبار، همان منابع و مغربى، ج1، صص153 و 166؛ الجامع لاحكام القرآن، قرطبى، ج1، ص267؛ جواهر المطالب، باعونى دمشقى، ج1، ص251. اين روايت در برخى منابع تصحيف شده و به نقل از ابوسعيد خدرى اين‌گونه آمده است: «ما با نور ايمانمان على(ع) را دوست مى‌داشتيم و هركس او را دوست داشت، براى ما روشن مى‌شد كه او هم از ماست»؛ شرح نهج البلاغه، ابن‌ابى‌الحديد، ج4، ص110.