157- شيعه و سنى فراوان درباره صحابه و عدالت آنان بحث و مناظره كردهاند و ورود به اين حوزه به تفصيل مىانجامد؛ اما آنچه نورولى آورده، بيانگر غلو در شأن صحابه است. آنان شيعه را به غلو در عقيده متهم مىكنند؛ اما خود درباره صحابه، نهايت غلو را دارند. او در باب جايگاه صحابه، روايات جعلشده از زبان پيامبر(ص) را كافى و قانعكننده نيافته و به نقل قولهاى فراوان از علماى سنى در بزرگنمايى صحابه تا حد عصمت، روى آورده است. در صفحه 25 گفتهاى از مسند احمد بن حنبل، در شأن صحابه با اين عبارت آورده است:
روى الامام احمد في مسنده عن عبدالله بنمسعود قال: إن الله نظر في قلوب العباد فوجد قلب محمد خير قلوب العباد فاصطفاه لنفسه فابتعثه برسالته، ثم نظر في قلوب العباد بعد قلب محمد فوجد قلوب أصحابه خير قلوب العباد فجعلهم وزراء نبيه، يقاتلون على دينه، فما رأى المسلمون حسنا فهو عندالله حسن و ما رأوا سيئا فهو عندالله سيئ. 1
خداوند به دلهاى بندگانش نظر كرد و قلب حضرت محمد(ص) را بهترين دلها يافت. پس آن را براى خود برگزيد و به رسالت مبعوث كرد. دوباره به قلبها نگريست و دلهاى صحابه را بهترين قلوب يافت. پس آنان را وزراى پيامبرش قرارداد تا در گسترش دينش كمكش كنند. بنابراين هرچه مسلمانان بپسندند، نزد خدا نيكوست و هرچه ناخوش دارند، نزد خدا ناپسند است.