110و نفى از باطل بايد حكيمانه و با موعظه حسنه باشد و اگر جدالى نيز هست، به بهترين و نيكوترين وجه باشد؛ نه با نزاع و جنجال. ¹ رسول خدا(ص) نيز مى‌فرمايد: «مؤمن بايد آينه مؤمن باشد»؛ هرچه را عيب مى‌پندارد، صادقانه و آينه‌وار بازگويد تا اين‌گونه امر به معروف و نهى از منكر كند.

اهل‌بيت(عليهم السلام) نيز به پيروان مكتبشان آموخته‌اند: «

احَبُّ اخْوانِي الَيَّ مَنْ اهْدَى الَيَّ عُيُوبي» ؛ ² ازاين‌رو مسلمان، نه فقط بايد نقدپذير باشد، كه بايد نقد منصفانه و دلسوزانه را هديه بداند.

نقدكننده يا نقدشونده نبايد جزم‌انديش و مطلق‌گرا باشد و خود را حق مطلق پندارد و ديگران را باطل مطلق. ناقد بايد آگاهانه بى‌طرف باشد؛ يعنى تا آنجاكه ممكن است، پيش‌فرض‌هاى خود را در نقد دخالت ندهد.

ناقد پيش از نقد بايد مطلب را به درستى بفهمد و سپس آن را نقد كند. او بايد به آرا و انديشه‌هاى ديگران احترام بگزارد، استدلال و استنادات طرف مقابل را دقيق بشنود و به آن توجه كند. نقد بايد بدون تعصب، عناد و حب و بغض باشد. نقد نبايد گستاخانه باشد و همچنين بايد از توهين، تحقير و تخريب به دور باشد. همچنين بايد عدالت، اعتدال و عفت در گفتار رعايت شود. نقد بايد مشفقانه و با هدف اصلاح و نماياندن ايرادها و با استدلال و منطق همراه باشد. همچنين نبايد به نقدشوندگان نسبت كذب داد؛ يعنى به جاى نقد عالمانه، نقدشونده را