49اينكه فقط خداوند، مالكيت بر مخلوقات خود دارد، و اما مالكيت غيرخداوند محدود است و انسان، فقط مالك چيزى است كه تحت تصرف اوست و مالكيت او تام و فراگير نيست و فقط در چهارچوب شرع مىتواند در مملوك خود تصرف كند؛ و توحيد در تدبير نيز يعنى اعتقاد به اينكه مدبرى غير از خداوند نيست و البته انسان مىتواند آنچه را در اختيار دارد، به اذن شارع تدبير كند. 1
در اين عبارات، خالقيت غيرخداوند حقيقى دانسته نشده و خلق فقط به خداوند اختصاص داده شده؛ اما مالكيت و تدبير غيرخداوند، به صورت حقيقى به غيرخداوند نسبت داده شده است؛ هرچند محدود و مشروط به اذن شارع. در نتيجه اين ديدگاه، منجر به پذيرش فاعليت حقيقى غير خدا مىشود.
اگر گفته شود قيد «باذن الله»، دافع چنين اشكالى است؛ در پاسخ مىگوييم از ظاهر اين كلمات فهميده مىشود كه مقصود ايشان، اذن