30نخستين خلقت (حدوثاً)، قدرت انسان بر انتخاب راه را نيز در هر لحظه به خداوند مستند مىكنند. قاضى عبدالجبار در تفسير آيه شريفه رَبَّنٰا وَ اجْعَلْنٰا مُسْلِمَيْنِ لَكَ ) 1، لطف و توفيق الهى در هر لحظه از حيات انسانى را پذيرفته، مىگويد: «ان المراد به اللهم الطف لنا ووفق حتي نستسلم لك ونؤمن لك». 2
3. همچنين معتزله، قدرت الهى را مقدم بر قدرت انسان مىدانند. قاضى عبدالجبار در پاسخ به شبهه تعارض نظريه قدرت انسان بر اعمال خويش با قضا و تدبير الهى، پس از يادآورى اين نكته كه قدرت انسان، همواره و پيوسته از خداوند سرچشمه مىگيرد، به اين نتيجه مىرسد كه در صورت تعلق اراده خداوند برخلاف اراده انسان، اراده الهى متعين خواهد بود؛ پس هرآنچه خدا اراده كند، وجود آن واجب خواهد بود؛ چه انسان برخلاف آن قادر باشد يا نباشد. 3
4. شواهد ديگر اينكه معتزله ضمن پذيرش اصل قضا و قدر، لوح محفوظ و علم پيشين الهى، تفسير قضا و قدر به معناى خلق افعال انسان را نادرست مىدانند و آن را به علم پيشين و اعلام الهى تفسير مىكنند. قاضى عبدالجبار در اينباره نيز مىگويد: «ان ارادت بالقضاء والقدر الخلق فمعاذ الله من ذلك...و اذا اريد به الأعلام والإخبار فان ذلك يصح