18- توحيد نظرى؛ يعنى انسان در حوزه نظر و اعتقاد بايد باور موحدانه داشته باشد.
- توحيد عملى؛ يعنى انسان در حوزه عمل بايد رفتار موحدانه داشته باشد كه البته رفتار موحدانه، مبتنى بر اعتقاد و باور موحدانه است.
توحيد در حوزه شناخت و معرفت (نظرى)، خود به گونههاى مختلفى تقسيم مىشود كه عبارت است از:
1. توحيد ذاتى: يعنى اعتقاد به يكتايى و بساطت ذات خداوند؛
2. توحيد صفاتى: يعنى اعتقاد به يكتايى خداوند در برخوردارى از صفات كمال و عينيت اين صفات با ذات الهى؛
3. توحيد افعالى: يعنى اعتقاد به بىنيازى خداوند در افعال خود و نيازمندى موجودات ديگر به او در انجام كارهايشان و تحقق همه پديدهها با اراده و خواست حضرته.ش.
بيشتر فرق اسلامى، هرچند در تعريف و بيان حقيقت اين تقسيمبندى با يكديگر اختلاف نظر دارند، فىالجمله آن را پذيرفتهاند. اما وهابيت در تبيين و دستهبندى اقسام توحيد نظر ديگرى دارد. پيروان فرقه وهابيت در مباحث توحيد، اهتمام ويژهاى به توحيد در الوهيت دارند. صالح بن فوزان در شرح كلام محمد بن عبدالوهاب مىگويد:
أما الذين يقولون إن التوحيد هو الإقرار بأن الله هو الخالق الرازق المحيي المميت...إلخ فهم غالطون غلطاً فاحشاً، ولم يأتوا بالتوحيد المطلوب الذي دعت إليه الرسل...ما بعث الرسل لتقرير توحيد الربوبية لأنَّ هذا