11
مقدمه
توحيد و ضرورت برخوردارى از باور و رفتار موحدانه، مهمترين آموزهاى است كه در همه اديان الهى مطرح شده و همه انبياى الهى مردم را به آن فرا خواندهاند:
- وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنَا فَاعْبُدُونِ (انبياء: 25)
ما پيش از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم، مگر اينكه به او وحى كرديم كه معبودى جز من نيست؛ پس فقط مرا بپرستيد.
- وَ لَقَدْ بَعَثْنٰا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ... (نحل: 36)
ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه خداى يكتا را بپرستيد.
در ميان تعاليم اسلامى، توحيد از جايگاه بلندى بهرهمند است. قرآن كريم در آيات بسيارى به توحيد و ابعاد آن پرداخته و آموزههاى آن چنان عمق و غنا دارد كه ذهن كنجكاو و جستوجوگر متكلمان و فيلسوفان و دل و جان مشتاق عارفان را سيراب مىكند و در عين حال، براى عموم مردم نيز راهگشا و سودمند است؛ به ديگر سخن، توحيد از گستردهترين و ظريفترين معارف دينى است كه فهم دقيق