166اسلامى جهانشمول مىكنند. عميد زنجانى در كتاب «فقه سياسى»، پس از بيان اهميت انتخاب واژه و تعبير امت - كه در معناى خود مفهوم هدايت شدن و درنتيجه نياز به راهبر و امام را دارد - به اين مسئله اشاره كرده است كه:
در فرهنگ اسلامى، پيوند اساسى و مقدس افراد انسانى بر پايه اشتراك در خون و نژاد يا خاك و سرزمين و نيز تجمع و اشتراك در يك مقصد و آرمان (به هرگونه كه باشد) و نيز بر اساس اشتراك در منافع طبقاتى نيست؛ بلكه اساسىترين عامل وحدت و پيوند اجتماعى، حركت مشترك مردم بر راه مشخصى است كه آگاهانه در جهت معينى انتخاب كردهاند و رهبرى مشترك، لازمه اين نوع وحدت اجتماعى است. 1
اگرچه در قرآن، اين مفهوم براى غيرمسلمانان نيز به كار رفته است و همچنين در منشور مدينه، در مورد تمام ساكنان اوليه اين شهر اعم از مسلمانان، يهوديان و مسيحيان به كار رفته است، ولى بعدها دايره مفهومى آن به جامعه دينى و معتقدان مسلمان محدود شد. 2
فتوحات سپاه اسلام در سالهاى بعد، اين مفهوم را به نوعى دوانگارى خاص در قالب «دارالاسلام» و «دارالكفر» سوق داد. در اين دوانگارى، مردمان مسلمان در بخش دارالاسلام قرار گرفتند و غيرمسلمانان نيز دارالكفر را تشكيل دادند كه در صورت دشمنى و مبارزه