83فخر رازى نيز كلمه «نسيان» در آيه (فَالْيَوْمَ نَنْسٰاهُمْ كَمٰا نَسُوا لِقٰاءَ يَوْمِهِمْ ) ¹ را به «واگذاردن به حال خود» تأويل برده و آن را «مجاز» ناميده و در توجيه آن گفته است: «چون به خود واگذاردن، از لوازم نسيان است، لذا اسم ملزوم، بر لازم اطلاق شده است». ²

6. اشاره‌اى به تأويلات سلف

در اينجا نظر به اهميت بحث، لازم است به اسامى برخى از سلف كه اقدام به تأويل آيات صفات نموده‌اند، اشاره كنيم؛ اگرچه در جاى خود، به تفصيل به اين امر مى‌پردازيم. ³

ابن‌عباس كلمه «ساق» را به شدت و وخامت امر، «أيد» را به قوت و نيرو، «نسيان» را به واگذاشتن به خود، «معكم» را به معيت علم و قدرت، و «اتيان» را به آمدن وعده و وعيد خداوند تأويل برده است. ⁴