49اما شگفت اينكه ابن‌تيميه در جايى ديگر، سخنى خلاف گفته سابق بر زبان مى‌راند. او اذعان كرده است كه: «سلف به هيچ روى صفات را تفسير و تأويل نمى‌كردند، بلكه توقف كرده و علم آن را به خدا واگذار مى‌نمودند». ¹ به گفته او، صحابه از ورود افراد به متشابهات نيز منع اكيد داشتند. آنان گاهى با كلام تند، گاهى با تنبيه و گاهى با اعراض، شدت ناراحتى خود را ابراز مى‌كردند. وى براى اثبات گفته خود، به اقدام خليفه دوم استناد مى‌كند:

شخصى از عمر درباره آيات آغازين سوره ذاريات پرسيد. عمر فرمان داد او را تنبيه شديد كرده، به بصره تبعيد نموده و از هم‌نشينى با او نيز اجتناب كنند. لذا مردم همان طور كه از شترگر (گال) ² فرار مى‌كنند، از نزديك شدن به او اجتناب مى‌كردند تا اينكه به اجبار توبه كرد. ³

وى همچنين در ادامه تأكيد كرده است كه عقيده به تفويض، ميان تمام فقيهان شرق و غرب عالم اسلام اجماعى است. ⁴