126الف) عبارت « إثبات ما أثبته من الصفات من غير تكييف ولا تمثيل، و من غير تحريف ولا تعطيل » ¹ كه از ابن‌تيميه صادر شده است، ترجيع‌بند سخن وهابيان از بدو تأسيس اين فرقه تا عصر حاضر در باب صفات خبرى است.

ب) منظور آنان از قيد «من غير تكييف» اين نيست كه صفات خبرى بدون كيف را براى خدا ثابت مى‌كنند، بلكه همان‌گونه كه در صفحات قبل از ابن‌عثيمين نقل شد، ² معتقدند اين صفات براى خدا، همراه با كيف است؛ اما بشر به كيفيت صفات علم ندارد.

ج) وهابيت با افزودن قيود چهارگانه فوق تلاش دارند خود را از ديدگاه‌هاى تشبيه، تعطيل، تفويض و تأويل مبرا نشان دهند؛ در حالى كه چنان‌كه در ادامه خواهد آمد، در عمل به تشبيه و تجسيم آشكار گرفتار آمده‌اند.

د) اين اصل كه هم‌اكنون در مدارس وهابيت به عنوان يكى از اصول اعتقادات، به نوجوانان و جوانان تعليم داده مى‌شود، ³ در درون خود به تناقضى آشكار مبتلاست؛ زيرا وهابيان از طرفى صفات خبرى را به همان معناى لغوى و ظاهرى، يعنى در معناى حقيقى‌اش، براى خداى متعال ادعا مى‌كنند و از طرفى با تكيه بر قيد «بلاتكييف»، اصرار دارند كه علم به كيفيت صفات خبرى را مختص خداى متعال دانسته و فهم آن را خارج از دسترس بشر بدانند. چنان‌كه با اصرار فراوان مى‌گويند: « على وجه الحقيقة لا المجاز، ولكن من غير تكييف و لا تمثيل »، ⁴ در حالى كه قيد « من غير تكييف »، نه تنها مشكل تشبيه و تجسيم را از اين عبارت حل نمى‌كند، بلكه آن را به تناقضى آشكار نيز مبتلا مى‌نمايد؛