110از هيچ يك از صحابه و تابعين نقل نشده است كه خداوند در آسمان و بر عرش نيست و نقل نشده كه او در هر مكانى است و همه مكان‌ها براى او يكسان است و اينكه او نه در داخل عالم است و نه در خارج عالم و نه متصل با عالم است و نه منفصل از آن، و نقل نشده كه اشاره حسى به او جايز نيست؛ بلكه در حديث صحيح از جابر روايت شده است كه پيامبر اكرم(ص) در عرفات، خطبه‌اى ايراد كرد، آن‌گاه خطاب به مردم فرمود: «آيا مأموريت الهى را به شما ابلاغ كردم؟» مردم گفتند: «آرى». در اين هنگام پيامبر(ص) با انگشت خود به طرف آسمان اشاره كرد و چند بار گفت: «خدايا، شاهد باش». ¹

چنان‌كه در كتاب «العقيدة الواسطية» كه آن را به منظور معرفى معتقدات بنيادين اهل سنت نوشته است، با همان رويكرد جمود بر ظاهر و پرهيز اكيد از تأويل، موارد بسيارى از صفات خبرى از قبيل غضب، سخط، كراهت، بغض، مجىء، اتيان، وجه، يدين (دو دست)، عينين (دو چشم)، استوا، علوّ، رؤيت، نزول، فرح، ضحك، رِجل، قَدَم، كلام و صوت را براى خداوند متعال، به عنوان عقايد حقه سلف، قائل شده و تأكيد كرده است كه همه اين صفات، به نحو حقيقت بر خدا صادق است و نه مجاز. ²