95كردند، اين كار را صحيح و جايز دانست و اين گونه استدلال كرد كه صحابه، دسته منبرى را كه پيامبر(ص) هنگام خطبه خواندن دست مبارك خود را روى آن مىگذاشت، تبرك مىكردند.
از جمله آثار ديگرى كه زائران براى تبرك جستن، نزد آنها مىروند، چاههايى هستند كه پيامبر(ص) آب دهان مبارك خود را در آن انداخته يا آب وضو و يا يكى از اشياى منتسب به ايشان در آن ريخته شده است. مانند چاه اريس كه انگشتر پيامبر(ص) در آن افتاد. اين كار كاملاً مشروع است؛ زيرا نشأت گرفته از موضوع تبرك به خود پيامبر(ص) است. هيچ تفاوتى ميان آب اين چاهها و آب وضوى ايشان كه صحابه براى تبرك به آن از هم سبقت مىگرفتند، نيست. تبرك جستن به مكانهايى كه پيامبر(ص) در آن نماز خواندند (مسجدهاى نبوى) و نماز خواندن در آنها نيز مانند تبرك جستن به چاهها، كارى مشروع است؛ زيرا اين كار نيز از تبرك به خود پيامبر(ص) نشأت گرفته و ثابت شده كه بسيارى از صحابه و تابعين اين كار را انجام مىدادند. البته در اين باره احاديث نبوى قطعى وجود دارد؛ اما مخالفان تنها به حديث موقوفى از عمر بن خطاب استدلال مىكنند كه به پيامبر(ص) منتسب نيست.
فايده سوم: نقش آثار اسلامى براى پژوهش در سيره نبوى و غزوههاى رسول خدا(ص)
پژوهش ميدانى سيره پيامبر(ص) و بررسى غزوههاى ايشان در موقعيتهاى جغرافيايى آنها كه در مكه و مدينه واقع شدهاند، اثر بخشى بيشترى نسبت به پژوهش در كتابها و نقشههاى نصب شده در پژوهشكدهها دارد.