45تبريك، به معناى دعا كردن براى بركت يافتن است. 1 راغب گويد: «البركة ثبوتُ الخير الإلهى فى الشىء قال تعالى: (لَفَتَحْنٰا عَلَيْهِمْ بَرَكٰاتٍ مِنَ السَّمٰاءِ وَ الْأَرْضِ )». 2
ب) معناى اصطلاحى
تبرك، هرگاه با مصدر «جستن» يا «نمودن» به كار رود، در نظر تبرك جوينده، طلب بركت در ميمنت و مباركى است از چيزى يا كسى كه داراى بركت و ميمنت است.
بيشتر مؤمنان در جوامع اسلامى، از اماكن و اشخاصى تبرك مىجويند كه واسطۀ فيض الهىاند و از جانب پروردگار متعال بركت يافتهاند و هرگاه «تبرك» با مصدر «بودن» يا فعل اسنادى «است» به كار رود، در اصطلاح به معناى اعتقاد به بركت داشتن كسى يا چيزى است كه بركت و ميمنتِ خود را بىواسطه يا با واسطه از جانب پروردگار يافته است.
پيشينۀ تبرك
در قرآن كريم، تفاسير و كتب تاريخ، آنچه از سرگذشت امتهاى متشرّع پيشين استفاده مىشود، اين است كه: تبرك به آثار انبيا و اولياى الهى در نزد آنها، به عنوان عملى مشروع وجود داشته است؛ براى نمونه به بعضى از آنها اشاره مىشود: