31

تبرك ¹

تبرك، مصدر باب تفعّل از بَرْ و بَركت - كه به معناى خير كثير، نموّ و زياده است - اشتقاق يافته و به معناى دعا به بركت، ميمنت، خجستگى، شگون، فرخندگى، فرخى، خوش شگونى، فال نيك، فراوانى نعمت، سعادت و خوشبختى است. ²

توضيح تبرك به اصطلاح دين

تبرك به معناى خير فراوانى كه غالباً غير محسوس است و به هر چه تعلّق گرفت معناى ازدياد و كثرت همراه فرخندگى و خجستگى را تداعى دارد، اطلاق مى‌شود؛ از باب نمونه طعام متبرّك بدين معناست كه يك نحوۀ خير معنوى در طعام وجود دارد، مثلاً داراى شفاست و خلق كثيرى از آن سير مى‌شوند، و نسل متبرّك نسلى را گويند كه سعادتمند، فرخنده، فراوان و شكوهمند باشند.