106لمس كردن دسته منبر رسول خدا(ص) توسط صحابه و تبرك جستن آنان به محلى است كه ايشان آنجا را لمس كردهاند.
اين كار [تبرك جستن به آثار و اماكن نبوى] از اعتقادات امام مالك نيز بوده است. ابونعيم در كتاب «حلية الاولياء و طبقات الأصفيا» نقل مىكند كه هارون الرشيد قصد داشت منبر پيامبر(ص) را خراب و با طلا، نقره و جواهر آلات بازسازى كند. امام مالك گفت: «دليلى نمىبينم كه مردم را از اين اثر و يادگار پيامبر(ص) محروم كنى!» بيشتر از اين سخن وى را در مورد استحباب نماز نافله در محل نماز خواندن پيامبر(ص) در مسجد نبوى، ذكر كرده بوديم.
اما نكته قابل ملاحظه در اينجا اين است: از زمانى كه عمر بن عبدالعزيز، در سال 89 هجرى، مساجد نبوى را در محلهايى كه پيامبر(ص) نماز خواندهاند، بنا كرد. نسل علما و دانشمندان از زمان تابعين تاكنون در مدينه منوره يكى پس از ديگرى گذران عمر كردهاند؛ هيچ يك از آنها نماز خواندن در اين مساجد را با هدف تبرك جستن، عيب ندانسته و منع نكردهاند. حتى هيچ يك از آنان خواستار تخريب و نابود كردن آنان، به هربهانهاى نشدهاند. اما امروزه چند نفر از شيوخ پيدا شدهاند كه خواهان تخريب اين مساجد و آثار نبوى هستند و در اين باره مقالاتى نوشتهاند.
اين شيوخ براى تاكيد برخواسته خود به دو دليل استناد مىكنند:
دليل اول: حديثى كه عبدالرزاق و ابن ابى شيبه از معرور بن سويد، با اين عبارت، نقل كردهاند: «همراه عمر بين مكه و مدينه بوديم كه نماز صبح را با هم اقامه كرديم، عمر سوره ( أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحٰابِ الْفِيلِ ) و