144اى فرزند عبيدالله، اى حمزه بزرگوار و باكرم، اى معتمد مسلمانان و دانشمندان؛
روزهاى عمر و سيره معطرت را به عنوان نمونه برترينها مثال زدم،
كه تو ستارهاى در افق مجد و افتخار بودى كه نورت چون نور ماه و ستارگان درخشان آسمان بود.
براى افتخار تو همين بس كه جدت ياور برادرش حسين(ع)، شيربچه زهرا(عليها السلام) بود.
ساقى لبتشنگان كربلا و پرچمدار حسين(ع) و كسى كه خون جگر تفتيدهاش را فداى او كرد.
پدرش على(ع)، برادر و داماد پيامبر(ص) كه در پاكى خاندان و طهارت ريشه، همسنگ رسول خداست.
اگر نبود شمشيرى ياريگر در دستانش، دين حنيف اسلام قدرتى نمىيافت.
جوان كاظم در حرم پدرت بر او سلام مىكند، كه تو او را زنده كردهاى، هرچند كه در ميان قبر بود؛
چرا كه تو احياگر دينى هستى كه اهل بيت رسول خدا(ص) براى گسترش آن تلاش بسيارى كردند.
پس خوشا به سعادت مردهاى كه (جوده) هدايت، فرزند اوست و مبارك باد شاخهاى كه از قبه خضراى رسول رسته است.