96سال 1301 ه.ق در زمان صدارت «امينالسلطان» اتفاق افتاد. 1 در آغاز راه به «كوشك نصرت» مىرسيم. كوشك نصرت را نيز امين السطان آباد كرده است. آنجا مهمانخانهاى باصفا و قناتى با آب گوارا داشت. چند سالى مىشد كه كاروانسرا و حمام و باغى نيز در اطراف مهمانخانه ساخته شده بود. اينجا منزلگاه زوار نبود، بلكه نهارگاه مسافران بود، اما قهوهخانه و مهمانخانه داشت. فرنگيان راهساز و مباشران در آنجا سكنا داشتند. 2
«منظريه» سه راهى قم به تهران است. منظريه مهمانخانهاى عالى با اتاقهاى بسيار با ميز و مبل داشت. كاروانسراى بزرگى نيز در آنجا وجود داشت. بانى كاروانسرا نيز وزير اعظم، امينالسلطان بود. بين راه منظريه تا قم باجگاه راه شوسه قرار داشت. در آنجا به اندازه عرض اين راه زنجير كشيده شده بود. هر كاروانى كه به تهران مىرفت، ده شاهى مىداد، بليت مىگرفت و عبور مىكرد. 3 پس از منظريه، شهر قم قرار دارد. بيشتر راه هموار بود و كمى نشيب و فراز داشت. در بين راه «پل دلاك» كه پل چوبى بود و دو پل سنگى و آجرى ديگر وجود داشت. آخرين پل كه از سنگ ساخته شده بود به پل دلاك معروف بود و آن را بسيار بازسازى كرده بودند؛ زيرا طغيان آب، آن را خراب مىكرد. تعمير آن در دوره ناصرى به مهندسان فرنگى واگذار شد. ده نفر قراسوران براى حفظ راهها در قم توقف كرده بودند. تردد مسافران و كاروانيان و زوار باعث شده بود كه بيرون دروازه شهر قم، مهمانخانه دولتى كه مهندسيه