85قصاب، در اين شهر بوده است.
درباره زمان پيدايش اين زيارتگاه، اطلاع دقيقى در دست نيست. به عقيده عماد عبدالسلام رؤوف، نخستين كسى كه از محلى به نام قنبرعلى در بغداد ياد كرده، غياثالدين بغدادى (متوفاى 1027 ه .ق) است كه در كتاب خود، «تاريخ غياثى»، در حوادث سال 874 ه .ق، به اين مكان، اشاره كرده، اما بهطور واضح، از كاربرى اين بنا (مقبره، مسجد يا تكيه)، سخن نگفته است. 1
همچنين وقفنامهاى از دوره آققويونلو، به تاريخ 894 ه .ق، وجود دارد كه در آن، حدود زمينهاى وقفى زيارتگاه قنبر، مشخص شده است. براساس اين وقفنامه، خواجه امينالدين لطفالله خازن، فرزند خواجه شمسالدين محمد بن خواجه جلالالدين اسماعيل، زمينهاى روستاى «بُوزجه» (روستاى «بودجه» كنونى، واقع در استان ديالى در شرق عراق) را وقف ساختن يا بازسازى زيارتگاه قنبرِ مدفون در بغداد، كرده است. 2