95كه بين آن دو فاصلهاى بود و آن دو بحر هرگز از محدوده خويش تجاوز نكردند». 1 (الرحمن: 19 - 20)
آرى تو از بهشت آمدى تا حسن و حسين(عليهما السلام)، همچون درّ و مرجان در درياى وجود تو و على(ع) و در بطن اسلام پرورش يابند: (يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجٰانُ)؛ «و خداوند از ميان آن دو دريا، مرواريد و مرجان گرانبها بيرون آورد». 2 (الرحمن: 22)
يا فاطمه! تو آمدى تا مادر امامت باشى و آمدى تا در عمر كوتاهت، پس از پيامبر(ص)، حريم ولايت را مدافع باشى و آنجا كه خطبه و سخنرانى مؤثر نبود، با گريه، پرده از چهره كريه نفاق بردارى. آرى، تو بهشتى بودى و آسمانى و بىگمان آن قطعه از زمين كه تو را در برگرفت، قطعهاى آسمانى است.
بانوى ممتحنه! مزار آسمانى شما در هر كجاى زمين كه باشد، نه پرده ضخيم مسجدالنبى(ص)، نه ديوارهاى بلند بقيع و نه حتى بُعد زمان و مكان هم نمىتواند مانع رسيدن سلام و درود من به شما باشد. پس در اين لحظههايى كه بار غم مزار گمشده شما در مدينه، روبهروى ديوار بقيع بر دلم سنگينى مىكند، به شما سلام مىكنم و از خدا مىخواهم مرا به عنوان تصديقكننده واقعى شما و فرزندانتان، به مؤمنان واقعى ملحق