45گفت: «شرايط آن زمان با شرايط اين زمان فرق مى‌كند».

ابراهيم پرسيد: «آيا كسى از حاضرين، اين نامه را تأييد مى‌كند؟» حاضران همگى جز شعبى و پدرش، نامه ارسالى از محمد بن حنفيه به ابراهيم را تأييد كردند. ابراهيم كه اطمينان و آرامش خاطر يافته بود، از جاى برخاست و مختار را به جاى خود نشاند و با او بيعت كرد. ابراهيم به هنگام بازگشت مختار و ياران همراهش، آنان را تا منزل مختار بدرقه كرد.

گويا ابراهيم در صحت نامه ترديد داشته است؛ زيرا به نقل شعبى:

ابراهيم پس از ديدار مختار، من را به منزلش برد و پرسيد: «چرا تو به صحت نامه محمد بن حنفيه گواهى ندادى؟» من در پاسخ گفتم: «شهادت دهندگان تماماً از بزرگان هستند و يقيناً راست مى‌گويند».

شعبى مى‌گويد:

اگرچه به ابراهيم چنان گفتم، اما خودم مردد بودم تا اينكه پس از تحقيق فراوان، از «ابوعزه كيسان» - يكى از گواهان صحت نامه فهميدم - گواهان نيز به خاطر اعتمادى كه به مختار داشتند، شهادت داده‌اند. ¹

براساس آنچه از متون تاريخى به دست مى‌آيد، گويا مختار براى دستيابى به هدف مقدس، يعنى انتقام گيرى از قاتلان