54جمره اسم محل رمى است و ابن فرحون گفته كه مراد از جمره سازه ساخته شده به عنوان علامت محل جمرات نيست و جمره اسم همه اين قسمت‌هاست.

شش - محمد بن شربينى (متوفّاى 977 ه .ق):

ويشترط ايضا قصد الجمرة بالرمى فلو رمى الى غيرها كأن رمي في الهواء فوقع في المرمى لم يكف و قضية كلامهم انه لو رمي الى العلم المنصوب في الجمرة او الحائط التي بجمرة العقبة كما يفعله كثير من الناس فأصابه ثم وقع في المرمي لا يجزئ.

همچنين در پرتاب كردن شرط است كه جمره را قصد كند، پس اگر به غير جمره پرتاب كرد، مانند اينكه به سوى هوا پرتاب كرد و در محل رمى افتاد كافى نيست و مقتضاى سخن آنان، اين است كه اگر به سوى علم و نشان نصب شده بر جمرات يا ديوار جمره عقبه پرتاب كرد و به آن خورد، آن‌چنان كه بسيارى از مردم اين كار را انجام مى‌دهند، و سپس به محل رمى برخورد كرد، كافى نيست.

نقد: همچنان كه پيش‌تر اشاره شد، اخبار همه اين افراد در مورد ماهيت جمره زمان معصومين(عليهم السلام)، برداشت خود آنان از روى قراين است و نه اخبار عن حس، و با توجه به قراين منافى، اجتهادات آنان براى ما اعتبارى ندارد.

د) تفسير كردن جمرات به مجتمع الحصى در كلام عده‌اى از فقها.

اين مطلب از اين افراد نقل شده است. ¹

يك- محمدبن‌ادريس شافعى (150- 204 ه .ق)، يكى از ائمه اربعه اهل سنّت،

مى‌گويد: «إن الجمرة مجتمع الحصى» ودر جاى ديگر مى‌گويد:

فان رمى بحصاة فاصابت انسانا او محملا ثم استنت حتى اصابت موضع الحصى - من الجمرة - اجزأت عنه. ²