243قائلين اين قول، استناد به ادله نفى حرج يا برائت شرعى را براى نفى فديه نمى‌پذيرند؛ چراكه احتمال دارد كه ريختن خون، جبران فضيلت از دست رفته اين افراد به‌خاطر ترك بيتوته باشد، نه كفاره و جريمه ترك آن. بنابراين نفى وجوب كفاره برخلاف امتنانى است كه در ادله نفى حرج و ادله برائت شرعى است. ¹

برخى از اين اعاظم براى نفى كفاره از سقايان به روايت مالك بن اعين، و براى چوپانان به روايت عدى بن جد انصارى ² استناد كرده‌اند.

روايت عدى بن جد

اين روايت در منابع اهل سنت به سه گونه نقل شده است:

الف) أخبَرنَا عَمرو بنُ عليٍّ، قال: حَدَّثنا يَحيى، قَالَ: حَدَّثنا مالكٌ، قالَ: حَدَّثنا عَبدُالله بن أبي‌بكرٍ عَن أبيه عَن أبي البَدَّاحِ بنِ عاصمٍ بنِ عَديٍّ عن أبيِه: «أنَّ رَسولَ اللهِ(ص) رَخَّص لِلرُّعاة فِي البِيتُوتةِ يَرمونَ يَومَ النَّحرِ وَاليَومَين اللَّذَيْن بَعدَه يَجمعونَهُما فِي أحدِهِما».

«رسول خدا(ص) براى چوپانان در مورد شب ماندن در منا، تخفيفى قرار دادند

كه فقط - بدون شب ماندن - روز عيد رمى كنند و رمى دو روز بعدى را در يك روز انجام دهند.

ب) حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَنَّ مَالِكًا، أَخْبَرَهُ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ أَبِي‌بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ ابْنَ عَاصِمِ بْنِ عَدِيٍّ، أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِيهِ: «أَنَّ رَسُولَ اللهِ(ص) رَخَّصَ لِرُعَاةِ الإِِبِلِ فِي الْبَيْتُوتَةِ يَرْمُونَ يَوْمَ النَّحْرِ ثُمَّ يَرْمُونَ الْغَدَ، أَوْ مِنْ بَعْدِ الْغَدِ لِيَوْمَيْنِ، ثُمَّ يَرْمُونَ يَوْمَ النَّفَرَةِ».

رسول خدا(ص) براى چوپانان شتر در مورد شب ماندن در منا تخفيفى قرار دادند كه (بدون شب ماندن) فقط روز عيد و فردا يا پس فردايش و روز كوچ از منا رمى كنند.