234از آنجا كه در عرف مىتوان عذر ضيق را به اعذار ديگرى، مانند نسيان، سهو و...، كه مانع از بيتوته در منا مىشود، تسرى داد، بنابراين روايت مىتواند بر نفى كفاره در صورت ترك بيتوته در منا به خاطر اعذار ديگر نيز دلالت كند؛ منتها مشروط به بيتوته در وادى محسر، به سمت مشعر، نه به سمت مكه؛ به عبارت ديگر روايت سماعه دليل است بر اينكه ظرفيت منا در حكم وقوف، اطلاق ندارد و در صورت عذر از وقوف در منا، وقوف در وادى محسر جايگزين آن مىشود. اين استفاده در كلام آيه الله سيد كاظم حائرى نيز آمده است. 1
ج) روايت مالك بن اعين
وَ فِي «الْعِلَلِ» عَنْ أَبِيهِ وَ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِاللهِ عَنِ الْهَيْثَمِ بْنِ أَبِي مَسْرُوقٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ رِئَابٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ أَعْيَنَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ(ع): «إِنَّ الْعَبَّاسَ اسْتَأْذَنَ رَسُولَ اللهِ(ص)، أَنْ يَبِيتَ بِمَكَّةَ لَيَالِيَ مِنى،فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللهِ(ص) مِنْ أَجْلِ سِقَايَةِ الْحَاجِّ». 2
امام باقر(ع) فرمود: «عباس از رسول خدا(ص) اجازه گرفت كه در شبهاى منا در مكه بماند و پيامبر به خاطر آبرسانى به حجاج به وى اجازه داد».
سند روايت
اين سند به دو شكل زير قابل تحويل است:
1. محمد بن علي بن الحسين عن أبيه عن سعد بن عبدالله عن الهيثم بن أبي مسروق عن الحسن بن محبوب عن علي بن رئاب عن مالك بن أعين عن أبي جعفر.
2. محمد بن علي بن الحسين عن محمد بن الحسن بن الوليد عن سعد بن عبدالله عن الهيثم بن أبي مسروق عن الحسن بن محبوب عن علي بن رئاب عن مالك بن أعين عن أبي جعفر.