187
ابْنُ الْحُسَيْنِ(ع) يَدْفِنُ شَعْرَهُ فِي فُسْطَاطِهِ بِمِنىً وَ يَقُولُ كَانُوا يَسْتَحِبُّونَ ذَلِكَ». قَالَ: «فَكَانَ أَبُوعَبْدِاللهِ(ع) يَكْرَهُ أَنْ يُخْرَجَ الشَّعْرُ مِنْ مِنىً وَ يَقُولُ مَنْ أَخْرَجَهُ فَعَلَيْهِ أَنْ يَرُدَّهُ». 1
امام صادق(ع) فرمود: «على بن الحسين(ع) موهايش را در خيمهگاهش در منا دفن مىكرد و مىگفت اين كار را مستحب مىدانستند». امام صادق فرمود: «خارج كردن مو از منا ناپسند است و هركس مو را از منا خارج كند بايد آن را برگرداند».
سند روايت
كسانى كه در مشيخه واسطه نقل مرحوم شيخ از موسى بن قاسم هستند، عبارتاند از: ابو عبدالله (شيخ مفيد) استاد شيخ طوسى و محمدبن على (شيخ صدوق) و محمد ابن حسن بن وليد و محمد بن حسن صفار و سعدبن عبدالله اشعرى؛ اين افراد همه از اكابر شيعه و موثق هستند. 2 تنها فضل بن عامر در مشيخه شيخ در اين سند مجهول است كه ظاهراً به سهو قلم فضل بن غانم ذكر شده؛ زيرا در مشيخه «استبصار» و مشيخه صدوق و منابع ديگر فضل بن عامر آمده است 3 كه در كنار احمد بن محمد از موسى بن قاسم نقل كرده و مجهول بودنش اثرى در اعتبار سند ندارد 4 و احمد بن محمد راوى موسى، مردد بين دو فرد ثقه، يكى احمد بن محمد بن عيسى اشعرى قمى و ديگرى احمد بن محمد خالد برقى، است كه با توجه به اينكه احمد بن محمد بن عيسى ناقل كتب به سعد بن عبدالله بوده، مىتوان اين احمد را احمد بن عيسى دانست. 5