120بخواهد مىتواند آن را در مكه نيز قربانى كند. ولى اگر قربانى را اشعار و تقليد كرده (نشان قربانى زده)، فقط در روز عيد، قربانىاش كند».
سند روايت
پيش از اين بيان شد، «عدة» كلينى به احمد بن محمد يا سهل بن زياد، مشتمل بر ثقات اجلاء است، 1 و احمدبنمحمد هرچند عنوان مشتركى است، اما چون مىدانيم مراد از احمد بن محمّد يا احمد بن محمّد بن عيسى است و يا احمد بن محمّد بن خالد برقى، كه هر دو توثيق شدهاند، 2 از اين جهت اشكالى وجود ندارد. حسن بن محبوب نيز توثيق خاص دارد. 3 تنها فردى در ميان رجال اين سند كه توثيق صريحى ندارد، ابراهيم كرخى است كه روايت اجلّاء از وى، در مجموع وثاقتش را با توثيقات عامه ثابت مىكند. اجلّايى چون محمد بن ابىعمير وصفوان بن يحيى 4 - كه شهادت داده شده كه جز از راوى ثقه، روايت نقل نمىكنند - و ابان بن عثمان و حماد بن عيسى - از اصحاب اجماع - 5 از وى روايت كردهاند. بنابراين روايت معتبر است.
دلالت روايت
اين روايت نيز با به كارگيرى استثنا - كه به معناى اختصاص حكم به مستثنامنه است - و استثنا از نفى - كه ايجاب معنا مىشود - محل هدى واجب حج را، به قرينه «العشر»، تنها منا معين مىكند و اطلاقش شامل حج تمتع و قران مىشود؛ هرچند درمورد قران تصريح دارد. در ضمن ظهور بدوى اين روايت نهى از قربانى در غير منا و حرمت تكليفى آن مىباشد؛ مگر اينكه بگوييم اينجا نهى ارشاد به حكم وضعى است، نه