118كنيم: سياق آيه در مقام بيان حكم حج تمتع است و مكان متعارف هدى از قديم منا بوده و بنابراين آيه شريفه اشاره به محل معروف و معهود و متعارف قربانى در جاهليت و پيش از اسلام براى حج دارد.

ب) سيره قطعيه مستمره

از زمان پيامبر اكرم(ص) تا به امروز، سيره قطعيه مستمره بر وجوب قربانى در منا وجود دارد كه به خاطر بداهت آن، فقهاى عظام به اين حكم قطع پيدا كرده‌اند. ¹

نقد: نهايت مدلولى كه از طريق اين سيره قابل استفاده است، مطلوبيت انجام ذبح در مناست كه البته مورد شك و ترديد نيست. آنچه محل بحث است، وجه اين مطلوبيت و اثبات آن به نحو وجوبى است؛ به عبارت ديگر اين سيره بر ذبح در منا ثابت است؛ حال سؤال اين است كه آيا بر وجوب آن نيز دلالت مى‌كند يا نه؟

ج) روايات

يك - صحيح منصوربن‌حازم

سَعْدُ بْنُ عَبْدِاللهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ وَ يَعْقُوبَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَفْصِ بْنِ الْبَخْتَرِيِّ عَن منصور بن حازم عن أَبِي عَبْدِالله(ع) فِي رَجُلٍ يَضِلُّ هَدْيُهُ فَيَجِدُهُ رَجُلٌ آخَرُ فَيَنْحَرُهُ، قَالَ: «إِنْ كَانَ نَحَرَهُ بِمِنى فَقَدْ أَجْزَأَ عَنْ صَاحِبِهِ الَّذِي ضَلَّ عَنْهُ وَ إِنْ كَانَ نَحَرَهُ فِي غَيْرِ مِنى لَمْ يُجْزِ

عَنْ صَاحِبِهِ»؛ ²

از امام صادق(ع) درباره مردى پرسيدم كه قربانى‌اش را گم كرده و ديگرى آن را پيدا كرده و نحر مى‌كند؛ چه وظيفه‌اى دارد؟ فرمود: «اگر مرد ديگر، قربانى را در منا ذبح كرده، از صاحبش كفايت مى‌كند و اگر در غير منا ذبح كرده، از صاحبش كفايت نمى‌كند.